Ο Γιώργος Αδάμος αποτελεί μία από τις πιο έμπειρες παρουσίες στον χώρο του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου, έχοντας αφιερώσει περισσότερες από δύο δεκαετίες στην εκπαίδευση και εξέλιξη νεαρών αθλητών.
Είναι πιστοποιημένος προπονητής UEFA, έχει εκπαιδευτεί μέσα από εξειδικευμένα σεμινάρια κορυφαίων ευρωπαϊκών συλλόγων, ενώ έχει παρακολουθήσει πλήθος επιμορφωτικών προγραμμάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, παραμένοντας διαρκώς ενημερωμένος γύρω από τις σύγχρονες τάσεις της προπονητικής.
Σήμερα. κατέχει τη θέση του τεχνικού διευθυντή στο δίκτυο ακαδημιών του Πανιωνίου, ενώ παράλληλα υλοποιεί το προσωπικό του όραμα μέσα από τον ΑΟ Πειραιά, με στόχο τη δημιουργία μιας πρότυπης ακαδημίας που θα συνδυάζει την ποδοσφαιρική εκπαίδευση με την παιδαγωγική προσέγγιση και τη διαμόρφωση χαρακτήρων.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί μιλά για την τυχαία, όπως ο ίδιος τη χαρακτηρίζει, είσοδό του στην προπονητική, εξηγεί γιατί επέλεξε να αφιερωθεί αποκλειστικά στις αναπτυξιακές ηλικίες, αναλύει τη φιλοσοφία του γύρω από την εκπαίδευση των παιδιών, σχολιάζει τις αδυναμίες του ελληνικού αναπτυξιακού ποδοσφαίρου και παρουσιάζει το όραμά του για τη νέα γενιά αθλητών.
«Δεν είχα ποτέ σκοπό να γίνω προπονητής»
Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με την προπονητική;
«Το ξέρουν πολύ λίγοι άνθρωποι, κυρίως οι πολύ δικοί μου, το πώς έγινα προπονητής. Δεν είχα ποτέ σκοπό να γίνω προπονητής. Δεν ήταν κάτι που είχα στο μυαλό μου ούτε είχε περάσει ποτέ από τη σκέψη μου.
Κάποια στιγμή χώρισα με την πρώτη μου γυναίκα και εκείνη πήρε τα παιδιά και έφυγε πίσω στη μητέρα της, στην Εύβοια. Αυτό άλλαξε ένα στάτους χρόνων στη ζωή μου. Είχα σταματήσει το ποδόσφαιρο και πήγα στην ομάδα όπου βρισκόταν το τελευταίο μου δελτίο, για να γεμίζω τον χρόνο μου, να αθλούμαι, να εκτονώνομαι.
Γύρω στον Γενάρη, σε ένα τμήμα που τότε λεγόταν προ-τζούνιορ, ούτε καν under-10 όπως σήμερα, έφυγε ένας προπονητής. Ο υπεύθυνος της ακαδημίας μού πρότεινε να αναλάβω. Μου είπε: «Θα αμείβεσαι, είσαι καλό παιδί, ξέρεις μπάλα, έχεις και παιδιά, άρα έχεις όλο το πακέτο». Τότε τα κριτήρια ήταν διαφορετικά.
Είπα το «ναι» και από τότε, ειλικρινά, πήρα τόση αγάπη από ξένα παιδιά, που είπα στον εαυτό μου: «Εδώ ανήκω». Τότε αποφάσισα ότι θέλω να γίνω προπονητής αναπτυξιακών ηλικιών.
Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχει περάσει ποτέ από το μυαλό μου να πάω σε ανδρική ομάδα. Δεν μου αρέσει. Έχω καθίσει σε πάγκο ως υπηρεσιακός, από ανάγκη του σωματείου, αλλά μόνο ως υπηρεσιακός. Δεν είναι κάτι που μου ταιριάζει».
«Στις ακαδημίες δημιουργείς»
Τι είναι αυτό που σας αρέσει περισσότερο στις ακαδημίες;
«Η δημιουργικότητα. Το ότι παίρνεις έναν αθλητή, ακόμα και σε επίπεδο μαζικού αθλητισμού, που μπορεί να μην μπορεί ούτε να κλωτσήσει σωστά την μπάλα, και μέσα από τη μεθοδολογία τον εξελίσσεις.
Να τον φτάσεις σε ένα σημείο όπου μπορεί να κλωτσήσει, να οδηγήσει και να ελέγξει την μπάλα. Αυτό με γοητεύει πάρα πολύ».
Έχετε ένα συγκεκριμένο πλάνο ως προπονητής η το διαμορφώνετε ανάλογα με το έμψυχο υλικό;
«Έχω ένα βασικό πλάνο, αλλά το διαμορφώνω ανάλογα με το τμήμα και την ομάδα. Δεν μπορώ να κάνω τα ίδια πράγματα σε ένα αγωνιστικό τμήμα και σε ένα τμήμα μαζικού αθλητισμού.
Η προσέγγισή μου είναι αυτό που λέμε «μαστίγιο και καρότο». Είμαι πολύ φιλικός με τα παιδιά, γίνομαι ένα μαζί τους, κάνω χιούμορ, χαμηλώνω στο επίπεδό τους. Όταν όμως χρειαστεί να γίνω αυστηρός, γίνομαι πολύ αυστηρός. Τα παιδιά ξέρουν πότε κάνουμε πλάκα και πότε πρέπει να είμαστε σοβαροί.
Είμαι προπονητής της πειθαρχίας, αλλά δεν την επιβάλλω. Την κερδίζω. Κερδίζω τον σεβασμό των παιδιών».
«Ο προπονητής στις αναπτυξιακές ηλικίες πρέπει να είναι και παιδαγωγός»
Χρησιμοποιήσατε τον όρο παιδαγωγός. Πώς συνδέεται αυτός ο ρόλος με την προπονητική;
«Είναι πάρα πολύ σημαντικό να είσαι και παιδαγωγός. Μιλάμε για παιδιά, για ψυχές. Μια λέξη παραπάνω αυστηρή ή επικριτική μπορεί να χαράξει τον χαρακτήρα τους.
Η προσέγγισή μου είναι πάντα παιδαγωγική. Δεν προπονώ άντρες. Προπονώ ανήλικα παιδιά, αναπτυξιακές ηλικίες. Πρέπει ως ενήλικας να χαμηλώσεις, να γίνεις παιδί. Λέω συχνά στον εαυτό μου ότι δεν θα γεράσω ποτέ, γιατί συναναστρέφομαι παιδιά.
Μπαίνω στη διαδικασία να γίνω φίλος τους, να μάθω τα τραγούδια που ακούν, τα παιχνίδια που παίζουν, τα βιντεοπαιχνίδια που τους αρέσουν. Θέλω να νιώθουν ότι είμαι κοντά τους».
«Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο έχει αλλάξει πολύ»
Πόσο έχει αλλάξει το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο από τότε που ξεκινήσατε;
«Έχει αλλάξει πάρα πολύ τα τελευταία 20 χρόνια. Τότε μιλούσαμε για προ-τζούνιορ στην Αμφιάλη. Σήμερα η προσέγγιση, η οργάνωση και η ανάπτυξη έχουν εξελιχθεί σε πολλά επίπεδα.
Το ποδόσφαιρο εξελίσσεται καθημερινά. Η δική μου συμβολή ήταν ότι προσπάθησα να είμαι πάντα κοντά στις εξελίξεις, μέσα από σεμινάρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ήθελα να ενημερώνομαι και να προσθέτω στη δουλειά μου ό,τι πιο σύγχρονο υπήρχε».
«Αν δεν αγαπάς αυτό το επάγγελμα, δεν μπορείς να το κάνεις»
Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι οι θυσίες ήταν περισσότερες από τις ανταμοιβές;
«Θεωρώ ότι αυτό το επάγγελμα δεν ανταμείβεται όσο θα έπρεπε. Υπήρξαν πολλές στιγμές που είπα ότι πρέπει να το αγαπάς πραγματικά για να το κάνεις. Αν δεν το αγαπάς, δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις.
Αυτά που προσφέρεις είναι πολύ περισσότερα από τα χρήματα. Χρειάζεται αγάπη και πάρα πολλή υπομονή. Η ενασχόληση με τα παιδιά δεν είναι για όλους.
Νιώθω προνομιούχος που έχω κάνει το χόμπι μου επάγγελμα. Ξεκίνησα ως χομπίστας και τα τελευταία χρόνια ζω αποκλειστικά από αυτό. Είναι ευλογία να κάνεις επάγγελμα αυτό που αγαπάς».
«Η τεχνική πρέπει να δουλεύεται σε όλες τις ηλικίες»
Σε ποια ηλικία πρέπει να δίνεται έμφαση στην τεχνική και σε ποια στην τακτική;
«Η τεχνική πρέπει να δουλεύεται συνέχεια. Προσωπικά τη βάζω πάντα στο ασκησιολόγιό μου, σε όλες τις ηλικίες. Από την under-14 και πάνω πρέπει να μπαίνουν πιο έντονα και τεχνικοτακτικά στοιχεία.
Υπάρχει όμως κάτι που πολλοί δεν γνωρίζουν. Στις αναπτυξιακές ηλικίες τα παιδιά ψηλώνουν, μεγαλώνουν και αλλάζει το σώμα τους. Ένα παιδί μπορεί μέσα σε ένα καλοκαίρι να πάρει δέκα πόντους και να χάσει την επαφή του με την μπάλα. Το συνεχές ασκησιολόγιο τεχνικής βοηθάει το παιδί να παραμείνει «μαλακό» με την μπάλα, να μη γίνει άκαμπτο. Αυτό ισχύει σε όλες τις ηλικίες».
«Το ταλέντο φαίνεται κυρίως στην προσωπικότητα»
Πώς αντιλαμβάνεστε αν ένα παιδί έχει πραγματικό ταλέντο;
«Πιστεύω πάρα πολύ στην προσωπικότητα του αθλητή. Δεν κοιτάζω μόνο τα τεχνικά χαρακτηριστικά μέσα στο γήπεδο. Παρατηρώ πώς εκφράζεται με τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους, πώς μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο, με τι αυτοπεποίθηση, πώς αντιδρά σε μια κακή στιγμή της ομάδας του.
Όλα τα ποδοσφαιρικά στοιχεία μπορούν να βελτιωθούν με δουλειά. Αυτό που δύσκολα αλλάζει είναι η προσωπικότητα. Γι’ αυτό δίνω μεγάλη έμφαση εκεί. Μπορεί να δω ένα παιδί και να πω: «Αυτός έχει προσωπικότητα». Έχει ηγετικά χαρακτηριστικά, μπορεί να δεχθεί πίεση και να μη χάσει τον έλεγχο».
Πώς χτίζεται η αυτοπεποίθηση χωρίς να καταλήξει σε έπαρση;
«Ο νεαρός αθλητής χρειάζεται επιβράβευση. Όμως κάθε παιδί έχει διαφορετικό χαρακτήρα. Δεν μιλάμε σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Κάποιος θα ανταποκριθεί σε μια πιο αυστηρή προσέγγιση, κάποιος άλλος θα αντιδράσει.
Ο προπονητής πρέπει να προσαρμόζεται στον χαρακτήρα του παιδιού. Χρειάζεται επιβράβευση, αλλά όταν πάει να ξεφύγει, πρέπει να τον μαζέψεις για να μη χάσει το μέτρο».
«Οι γονείς πρέπει να είναι κοντά και μακριά από τα παιδιά τους»
Πώς αντιμετωπίζετε τους γονείς που παρεμβαίνουν στο έργο σας;
Πλέον, μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, δεν τους αφήνω να γίνουν παρεμβατικοί. Δεν θα κάτσω να εξηγήσω τη δουλειά μου σε κάποιον που δεν είναι αυτή η δουλειά του.
Συνήθως τους κρατάω έξω από το αγωνιστικό κομμάτι. Η ατάκα που τους λέω πάντα είναι: «Να είστε κοντά και μακριά από τα παιδιά σας». Να τα φέρνετε στις προπονήσεις και στους αγώνες, να τα στηρίζετε, αλλά να τους δίνετε ελευθερία».
«Μερικές ιστορίες σε σημαδεύουν»
Υπάρχει κάποια ιστορία αθλητή που σας έχει μείνει;
«Υπήρξαν παιδιά που πέρασαν από τα χέρια μου σε μικρότερες ηλικίες και αργότερα βρέθηκαν στην U19 του Ολυμπιακού που κατέκτησε το Youth League. Τα καμάρωνα πραγματικά.
Υπάρχει όμως και μια ιστορία που με σημάδεψε. Ένας μικρός αθλητής μου τραυματίστηκε σοβαρά στους συνδέσμους από ένα βίαιο χτύπημα αντιπάλου. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα τεράστια ευθύνη. Ένιωσα πολύ μπαμπάς, πολύ στοργικός. Πήγα μαζί του στο νοσοκομείο, ήμουν δίπλα του στις αποθεραπείες. Το βίωσα πολύ προσωπικά και με πλήγωσε».
«Μόνο το ταλέντο δεν φτάνει»
Έχετε δει παιδιά με μεγάλο ταλέντο να χάνονται στην πορεία;
«Δυστυχώς, έχω δει πολλά παιδιά να χάνονται. Έχει να κάνει με την κοινωνία και με τις θυσίες που πρέπει να κάνει ένας αθλητής.
Το 2026, για να φτάσει κάποιος σε υψηλό επίπεδο, πρέπει να είναι υπεραθλητής. Πολλά παιδιά στην Ελλάδα θεωρούν ότι αρκεί μόνο το ταλέντο. Δεν αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται επιπλέον προπονήσεις, θυσίες και πολλή δουλειά».
Είναι θέμα παιδιών ή και θέμα υποδομών;
«Οι υποδομές σίγουρα δεν είναι αρκετές. Είναι λίγες οι ακαδημίες που δουλεύουν πραγματικά σωστά. Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις κυριαρχεί το εισπρακτικό κομμάτι. Τους ενδιαφέρει περισσότερο να εισπράξουν παρά να αναδείξουν ταλέντα.
Υπάρχει και το θέμα της νοοτροπίας. Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα που παίζεται σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Προπονείσαι στη ζέστη, στη βροχή, στο κρύο. Όταν ο γονιός δεν φέρνει το παιδί επειδή βρέχει ή επειδή έχει ζέστη, χάνεται πολύτιμος χρόνος. Αυτές οι προπονήσεις δεν αναπληρώνονται όπως ένα μάθημα στο σχολείο».
Υπάρχουν παιδιά που έρχονται στο ποδόσφαιρο επειδή το θέλει ο γονιός;
«Βέβαια. Στην Ελλάδα πολλοί γονείς προσπαθούν να καλύψουν δικές τους ανάγκες μέσα από τα παιδιά τους. Βλέπουν τον εαυτό τους στο παιδί, επειδή οι ίδιοι δεν έπαιξαν ή δεν έφτασαν όσο ψηλά ήθελαν.
Υπάρχουν και γονείς που στηρίζουν όνειρα οικονομικής αποκατάστασης πάνω στα παιδιά τους, μέσα από ένα επαγγελματικό συμβόλαιο ή μια μεταγραφή. Αυτό είναι πολύ έντονο, ειδικά σε πιο λαϊκές περιοχές. Υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν καν να παίξουν ποδόσφαιρο και τα φέρνει ο πατέρας τους με το ζόρι».
«Ο ΑΟ Πειραιάς είναι ένα όνειρο ζωής»
Πείτε μας για το νέο σας εγχείρημα
«Το νέο εγχείρημα είναι ένα όνειρο. Ήθελα κάποια στιγμή να έχω κάτι δικό μου, να δουλεύω με τις δικές μου αποφάσεις, χωρίς παρεμβάσεις από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν το αντικείμενο.
Πήρα τον ΑΟ Πειραιά, μια ομάδα που βρίσκεται στη Γ’ Ερασιτεχνική, με στόχο να χτίσουμε μια ακαδημία και μια ανδρική ομάδα με νεαρά παιδιά, τα οποία θα εκπαιδεύονται μέσα σε ένα καθαρά εκπαιδευτικό πλαίσιο.
Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια πρότυπη ακαδημία, με καινοτόμα σχέδια και πλάνα, βασισμένα σε ευρωπαϊκά μοντέλα. Έχω ταξιδέψει στο εξωτερικό, έχω παρακολουθήσει σεμινάρια και πάντα με γοήτευε ο τρόπος με τον οποίο δουλεύουν οι ακαδημίες εκεί, όχι απαραίτητα οι κορυφαίες, αλλά και οι ακαδημίες δεύτερου επιπέδου.
Τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να φτιάξω κάτι δικό μου και να εκπαιδεύσω τους αθλητές όπως πιστεύω εγώ, χωρίς παρεμβάσεις».
«Θέλω να μεταδώσω τη γνώση μου σε νέους προπονητές»
Ποιοι θα είναι μαζί σας στο επιτελείο;
«Σίγουρα μαζί μου θα είναι η Ασημίνα Χατζιανδρέου. Είναι ένα νέο κορίτσι στον χώρο, την οποία γνώρισα ως ποδοσφαιρίστρια, όταν της έκανα personal training. Είδα στα μάτια της όραμα και διάθεση.
Πήρε δίπλωμα UEFA, σταμάτησε το ποδόσφαιρο και θέλει πλέον να μπει στη διαδικασία της προπονητικής. Θέλει να μάθει, να αποκτήσει τεχνογνωσία και εγώ θέλω να της μεταδώσω όσα γνωρίζω.
Η γενικότερη φιλοσοφία μου θα είναι αυτή. Θέλω οι προπονητές που θα πλαισιώσουν την ακαδημία να είναι νέα παιδιά με όρεξη, ώστε να μπορώ να τους μεταλαμπαδεύσω τη δική μου τεχνογνωσία».
Νιώθετε ότι αυτή η ακαδημία είναι το αποτύπωμα που θέλετε να αφήσετε στο ελληνικό ποδόσφαιρο;
«Ναι. Μέσα στο όραμά μου είναι να δημιουργήσω μια elite ακαδημία, που θα εκπαιδεύει αθλητές σε υψηλό επίπεδο και θα μπορεί να εξυπηρετεί όποιον σύλλογο θέλει να πάρει έναν σωστά εκπαιδευμένο ποδοσφαιριστή».
Έχετε σκεφτεί να εντάξετε και άλλες ειδικότητες, όπως αθλητικό ψυχολόγο;
«Ναι, αυτό θα γίνει. Θα υπάρχει συνεργασία με αθλητικό ψυχολόγο και αθλητικό διατροφολόγο.
Θέλουμε επίσης να έχουμε εφαρμογή όπου κάθε αθλητής και γονιός θα μπορεί να βλέπει στοιχεία όπως χρόνο συμμετοχής, γκολ, ασίστ και παρουσίες στις προπονήσεις.
Επιθυμούμε να δώσουμε παροχές που θα βοηθούν τον αθλητή να βλέπει την εξέλιξή του με οργανωμένο τρόπο».
Ποια χαρακτηριστικά θέλετε να έχουν οι αθλητές που θα βγαίνουν από την ακαδημία;
«Να είναι αθλητικοί, να έχουν προσωπικότητα και πολύ καλή σχέση με την μπάλα. Με μία λέξη: αθλητές».
Πώς συνδυάζεται η αθλητική εκπαίδευση με τη διαμόρφωση χαρακτήρα;
«Μέσα από την παιδαγωγική προσέγγιση. Πιστεύω ότι ο αθλητής μπορεί και να διασκεδάζει και να εκπαιδεύεται. Αν ένα παιδί περνάει καλά σε ένα ασφαλές περιβάλλον, σίγουρα θα εξελιχθεί.
Εκεί βρίσκεται το κεντρικό σημείο. Πολλά παιδιά δεν περνούν καλά στην προπόνηση ή στην ομάδα τους. Αν όμως δημιουργήσεις ένα περιβάλλον όπου νιώθουν ασφάλεια, χαρά και εμπιστοσύνη, τότε μπορείς να τα εξελίξεις πραγματικά».
Πότε ξεκινά το νέο εγχείρημα;
«Τον Σεπτέμβριο».
