Υπήρξε ένας παίκτης που δεν ήταν απλώς ένας ακόμα ποδοσφαιριστής. Ήταν η ψυχή της ομάδας, ένας «στρατιώτης» που έδινε τα πάντα για τη φανέλα. Ο Νταβίντ Φουστέρ έγινε «ένα» με τον Ολυμπιακό από την πρώτη στιγμή που φόρεσε τη φανέλα του. Ένιωθε ότι δεν ήταν μόνο ένας σύλλογος. Ήταν η οικογένεια και η πόλη που τον περιέβαλαν, οι φίλαθλοι που έδιναν νόημα σε κάθε κίνηση του μέσα στο γήπεδο…
Κάθε πάσα, κάθε γκολ, κάθε αγώνας τον γέμιζε με νόημα, γιατί δεν έπαιζε μόνο για τον εαυτό του, αλλά για τους φιλάθλους που τραγουδούσαν το όνομά του στις κερκίδες, για τον προπονητή και τους συμπαίκτες του. Δεν ήταν απλώς μέλος της ομάδας· έγινε κομμάτι της καρδιάς των φιλάθλων.
Ακόμη και σήμερα, χρόνια μετά την αποχώρησή του, ο Φουστέρ παρακολουθεί την ομάδα με αγάπη και θαυμασμό. Βλέπει νέους παίκτες να κατανοούν τη σημασία της φανέλας, να δίνουν τα πάντα για κάθε παιχνίδι και να γίνονται μέρος της ίδιας ιστορίας που εκείνος έγραψε με πάθος. Η νοοτροπία του Ολυμπιακού, η πίεση, η ένταση των ευρωπαϊκών αγώνων και η συγκίνηση των φιλάθλων δεν ξεχνιούνται ποτέ· για τον Νταβίντ Φουστέρ, αυτή η σχέση παραμένει ζωντανή, δυνατή και συγκινητική, όπως την πρώτη μέρα που ένιωσε ότι ο Ολυμπιακός είχε γίνει η ομάδα της καρδιάς του.
Στη συνέντευξη που παραχώρησε στη Τζένη Παπαδοπούλου, ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τις πιο δυνατές στιγμές του στον Πειραιά. Μιλά για τη νοοτροπία του συλλόγου, το πάθος που απαιτείται για να φορέσει κανείς τη φανέλα του Ολυμπιακού, αλλά και για την εμπειρία της Ευρώπης, όπως ο αξέχαστος αγώνας με τη Ρουμπίν Καζάν στη Μόσχα με θερμοκρασία κάτω από -20°C. Αποκαλύπτει επίσης ποιους θεωρούσε την ψυχή της ομάδας, με ποιους διατηρεί ζωντανές τις φιλίες του και ποιος ήταν ο μέντοράς του. Παράλληλα, μοιράζεται τη συγκινητική στιγμή των πανηγυρισμών στο γκολ του τελικού του Conference League με τον γιο του Νίκο, ενώ αναφέρει ότι θα ήθελε πολύ να γυρίσει στον Ολυμπιακό σε κάποιο πόστο.
Η καριέρα του στον Πειραιά δεν μετριέται μόνο σε τίτλους και γκολ, αλλά και σε αφοσίωση, νοοτροπία και σύνδεση με τους φιλάθλους. Το να τον αποκαλούν «στρατιώτη» της ομάδας ήταν για εκείνον πηγή περηφάνιας
«Το να με αποκαλούν ‘στρατιώτη’ της ομάδας είναι κάτι που με γεμίζει περηφάνια. Στο ποδόσφαιρο, το ταλέντο είναι σημαντικό, αλλά η δέσμευση και η νοοτροπία είναι εξίσου σημαντικά. Πάντα προσπάθησα να δίνω τα πάντα για την ομάδα, σε κάθε προπόνηση και κάθε παιχνίδι. Αν οι άνθρωποι με θυμούνται για αυτή τη στάση, σημαίνει πολλά για μένα.»
Αναμνήσεις όπως ο αγώνας με τη Ρουμπίν Καζάν στη Μόσχα έχουν μείνει ανεξίτηλες στη μνήμη του
«Πιθανότατα ο αγώνας με τη Ρουμπίν Καζάν στη Μόσχα για το Europa League ήταν ο πιο ξεχωριστός. Ήταν μια απίστευτη εμπειρία, γιατί η θερμοκρασία ήταν περίπου μείον είκοσι βαθμοί, κάτι που δεν είχα ξαναζήσει. Σκόραρα το νικητήριο γκολ σε εκείνο το παιχνίδι, οπότε ήταν πολύ ξεχωριστό για μένα».
Η ψυχή της ομάδας εκείνη την εποχή σύμφωνα με τον ίδιο ήταν ο Αβραάμ Παπαδόπουλος, ενώ ο μέντοράς του ήταν ο Αριέλ Ιμπαγάσα, από τον οποίο έμαθε πολλά για το παιχνίδι και την ηγεσία μέσα στο γήπεδο
«Η ψυχή της ομάδας ήταν πιθανότατα ο Αβραάμ Παπαδόπουλος. Εκπροσωπούσε το πνεύμα του Ολυμπιακού μέσα στο γήπεδο. Όσο για μέντορα, έμαθα πολλά από παίκτες όπως ο Αριέλ Ιμπαγάσα, που είχε απίστευτη κατανόηση του παιχνιδιού και βοηθούσε τους νεότερους γύρω του».
Οι φιλίες που δημιούργησε στον Ολυμπιακό παραμένουν δυνατές ακόμα και σήμερα
«Εξακολουθώ να διατηρώ επαφή με μερικούς από αυτούς. Το ποδόσφαιρο δημιουργεί πολύ δυνατούς δεσμούς, και μετά από τόσα χρόνια μαζί αυτές οι σχέσεις μένουν. Ένας από τους συμπαίκτες με τον οποίο εξακολουθώ να έχω πολύ καλή σχέση είναι ο Μπαλάζ Μέγερι. Δημιουργήσαμε μια υπέροχη φιλία κατά τα χρόνια μας στον σύλλογο και εξακολουθούμε να επικοινωνούμε».
Η κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου στην ιστορία του Ολυμπιακού ήταν μια στιγμή που τον γέμισε χαρά και συγκίνηση
«Όταν παίζεις σε έναν σύλλογο σαν τον Ολυμπιακό, πάντα ονειρεύεσαι να κατακτήσεις μεγάλα τρόπαια, συμπεριλαμβανομένων των ευρωπαϊκών. Το να βλέπεις τον σύλλογο να κατακτά τελικά έναν ευρωπαϊκό τίτλο είναι κάτι που με έκανε πολύ χαρούμενο, γιατί ξέρω πόσο σημαίνει για τους φιλάθλους και για την ιστορία του συλλόγου. Το νικητήριο γκολ στον τελικό του Conference League το γιόρτασα περισσότερο από κάθε άλλο. Για προσωπικούς λόγους δεν μπορούσα να βρίσκομαι στο γήπεδο, αλλά παρακολούθησα τον αγώνα στο σπίτι με τον γιο μου, Nico. Όταν μπήκε το γκολ, πηδήξαμε και οι δύο από τον καναπέ και αγκαλιαστήκαμε. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή που θα θυμάμαι για πάντα».
Σήμερα, ο Φουστέρ παρακολουθεί την ομάδα με αγάπη και περηφάνια
«Ακολουθώ την ομάδα με μεγάλη αγάπη. Ο Ολυμπιακός είναι ένας σύλλογος που πάντα στοχεύει να ανταγωνιστεί και να κερδίσει, και είναι ωραίο να βλέπεις την ομάδα να συνεχίζει να μεγαλώνει και να κατακτά σημαντικά πράγματα».
Για τους νέους παίκτες της ομάδας και αν ξεχωρίζει κάποιον
«Υπάρχουν αρκετοί ταλαντούχοι παίκτες στην ομάδα τώρα, αλλά περισσότερο από το να αναφέρω ένα συγκεκριμένο όνομα, μου αρέσει να βλέπω παίκτες που κατανοούν την ευθύνη του να φορούν τη φανέλα του Ολυμπιακού. Όταν ένας παίκτης συνδυάζει ποιότητα με αυτή τη νοοτροπία, μπορεί πραγματικά να απολαύσει το παιχνίδι σε αυτό το περιβάλλον».
Όλοι θυμούνται με μεγάλη αγάπη τα χρόνια του στον Ολυμπιακό. Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα αν έπαιζε σήμερα σξκτην ομάδα
«Αν έπαιζα σήμερα για τον Ολυμπιακό, το πλαίσιο πιθανότατα θα ήταν αρκετά διαφορετικό, γιατί το σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι ακόμα πιο γρήγορο και απαιτητικό, τόσο σωματικά όσο και τακτικά. Αλλά νομίζω ότι το πιο σημαντικό θα παρέμενε το ίδιο: η νοοτροπία του συλλόγου και οι προσδοκίες των φιλάθλων. Ο Ολυμπιακός είναι ένα μέρος όπου πρέπει να αγωνίζεσαι για να κερδίζεις κάθε παιχνίδι και να διαχειρίζεσαι μεγάλη πίεση».
Όσο για τον προπονητή Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ
«Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είναι ένας πολύ έμπειρος προπονητής που έχει δείξει ότι ξέρει πώς να χτίζει ανταγωνιστικές ομάδες. Μου αρέσει ότι οι ομάδες του συνήθως παίζουν με ένταση, θάρρος και πολύ καθαρή ιδέα για το πώς θέλουν να επιτεθούν και να αμυνθούν. Είναι ένα στιλ που απαιτεί δέσμευση από κάθε παίκτη, και πιστεύω ότι αυτή η νοοτροπία ταιριάζει πολύ καλά με ό,τι αντιπροσωπεύει ο Ολυμπιακός».
Και τέλος, η αγάπη του για τον σύλλογο παραμένει αναλλοίωτη
«Θα ήθελα απλώς να πω και πάλι ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φιλάθλους του Ολυμπιακού. Η αγάπη που μου έδειξαν κατά τα χρόνια μου στον σύλλογο, και ακόμη και μετά την αποχώρησή μου, είναι κάτι που θα κουβαλάω πάντα μαζί μου. Ο Ολυμπιακός θα είναι πάντα ένα πολύ ξεχωριστό κομμάτι της ζωής μου».
