Κάθε απόγευμα, λίγο πριν γεμίσουν τα γήπεδα με παιδικές φωνές, ξεκινά ένας αγώνας που κανείς δεν καταγράφει. Είναι ο αγώνας του χρόνου, της κούρασης και της καθημερινότητας. Στο τιμόνι βρίσκεται ένας γονιός. Στο πίσω κάθισμα, ένα παιδί που ανυπομονεί να φτάσει στην προπόνηση.
Χιλιόμετρα, κίνηση, βενζίνες, υποχρεώσεις, αμέτρητες ώρες αναμονής έξω από ένα γήπεδο. Μια επανάληψη που κρατά μήνες, πολλές φορές χρόνια. Όχι από υποχρέωση, αλλά από αγάπη. Γιατί κάθε διαδρομή δεν οδηγεί απλώς σε μια προπόνηση· οδηγεί σε ένα όνειρο.
Κι αν στο τέλος της ημέρας το παιδί επιστρέφει σπίτι λίγο καλύτερο ως αθλητής, είναι γιατί κάποιος άλλος φρόντισε πρώτα να γίνει καλύτερος ως γονιός.
Εκείνοι που κάθε απόγευμα κοιτούν το ρολόι για να προλάβουν την προπόνηση. Που σχολάνε κουρασμένοι από τη δουλειά και αντί να γυρίσουν σπίτι για ξεκούραση, παίρνουν ξανά το αυτοκίνητο. Διαδρομές δεκάδων χιλιομέτρων. Βενζίνες που ακριβαίνουν. Διόδια. Κίνηση. Άγχος. Και μετά… άλλη μία διαδρομή για την επιστροφή.
Κανείς δεν τους ρωτά αν κουράστηκαν.
Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να προλάβει το παιδί να φορέσει τη φανέλα του.
Στην Ελλάδα του σήμερα, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δεν είναι μόνο θέμα ταλέντου. Είναι και θέμα οικογενειακής αντοχής. Υπάρχουν περιοχές όπου οι αθλητικές εγκαταστάσεις απέχουν πολλά χιλιόμετρα από το σπίτι. Υπάρχουν οικογένειες που διανύουν καθημερινά ολόκληρες διαδρομές για μία ώρα προπόνησης.
Και το κάνουν χωρίς παράπονο.
Γιατί γνωρίζουν πως εκείνη η μία ώρα ίσως κρατήσει το παιδί τους μακριά από τις οθόνες, από την απομόνωση, από τις κακές παρέες. Ίσως του μάθει πειθαρχία, συνεργασία, σεβασμό. Ίσως του χαρίσει φίλους για μια ζωή.
Καμιά φορά, μέσα στο αυτοκίνητο γράφονται οι πιο όμορφες ιστορίες μιας οικογένειας.
Στις μικρές συζητήσεις της διαδρομής. Στις σιωπές μετά από μια ήττα. Στα γέλια ύστερα από ένα γκολ. Στο «δεν πειράζει, την επόμενη φορά». Στο «είμαι περήφανος για σένα», ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που όλοι ήθελαν.
Αυτές οι στιγμές δεν καταγράφονται στα φύλλα αγώνα.
Δεν εμφανίζονται στα στατιστικά.
Αλλά είναι εκείνες που χτίζουν χαρακτήρες.
Πίσω από κάθε παιδί που δεν λείπει ποτέ από την προπόνηση, υπάρχει σχεδόν πάντα ένας γονιός που θυσιάζει χρόνο, ύπνο, χρήματα, προσωπικές ανάγκες… Κάποιες φορές ακόμη και τη δική του ξεκούραση, για να μη στερήσει από το παιδί του το δικαίωμα να κυνηγήσει αυτό που αγαπά.
Και αυτό αξίζει μεγαλύτερο χειροκρότημα από οποιοδήποτε γκολ.
Ο αθλητισμός δεν είναι μόνο οι πρωταγωνιστές μέσα στις τέσσερις γραμμές. Είναι και οι άνθρωποι που περιμένουν απ’ έξω. Στο πάρκινγκ. Στην εξέδρα. Μέσα στο αυτοκίνητο με έναν καφέ που έχει πια κρυώσει.
Είναι οι αφανείς «εργάτες» ενός ονείρου που δεν είναι δικό τους, αλλά το υπηρετούν σαν να ήταν.
Ίσως, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα δούμε ένα παιδί να μπαίνει χαμογελαστό στον αγωνιστικό χώρο, αξίζει να ρίξουμε μια ματιά και προς την εξέδρα.
